رابطه استرس و پرخوری

0


Overeating

به گزارش آلامتو و به نقل از بدونیم؛ استرس به طرق مختلف روی بدن تاثیر می گذارد، از سردرد عصبی گرفته تا مشکل خواب. روی اشتهایمان نیز تاثیر دارد: در شب های قبل از یک امتحان بزرگ یا ارائه کار، می توانیم در یک چشم بهم زدن یک بسته چیپس یا پفک را نیست و نابود کنیم. اما در برخی از مواقع نیز اشتهایمان را به کل از دست می دهیم. چه چیز باعثش می شود؟ مشخص است هر دو عامل روانی و فیزیولوژیکی در کار هستند.

اشتهایم کجا رفت؟

دو پاسخ به ظاهر متناقض، هر دو از یک منبع می آیند: آیا استرس حاد را تجربه کرده اید، یا چیزی مزمن تر از آن است؟

اجداد ما دو تصمیم داشتند، سر جای خود بمانند یا با نهایت سرعت فرار کنند – مثل مواقعی که یک جانور وحشی بوی غذایی که درست می کردند را می فهمید. اما حتی در دنیای مدرن امروز ما نیز محرک های زیادی برای برانگیختن اضطراب و واکنش مان وجود دارد ( اگر ساکن شهر هستید، تنها کافیست به یاد زمانی بیوفتید که می خواستید از یک خیابان شلوغ عبور کنید ).

در چنین مواقعی بدن آدرنالین آزاد می کند، که نهایتا منجر به تقویت انرژی می شود، و تعدادی دیگر از فرآیند های بدن را کند می کند، از جمله هضم. آدرنالین به صورت خاص جنبش کرم وار روده را کند می کند، فرآیندی که طی آن غذا در مسیر گوارش حرکت می کند، همین باعث می شود کمتر احساس گرسنگی کنید.

چرا نمی توانم جلوی خوردنم را بگیرم؟

با اینکه دنیای امروز سرشار از تهدیدهایی نیست که نیاز به جنگیدن یا فرار از آنها باشد، اما همچنان درگیر برخی عوامل استرس زا هستیم. تحقیقات جدید نشان داده بیشتر افراد به صورت مرتب با استرس درگیر هستند و از هر سه نفر یکی برای کاهش استرس به غذاها پناه می برد.

اگر غذا خوردن بر اثر استرس تاثیر نداشت این کار را نمی کردیم. اما خوردن فقط به صورت موقت آراممان می کند. برای مثال در یک تحقیق مشخص شد شکلات خلق و خوی افراد را بهتر می کند، اما تنها برای ۳ دقیقه.

بعلاوه استرس طولانی مدت باعث می شود سطح هورمون کورتیزول در بدن بالا برود. تحقیقات بسیاری نشان داده کورتیزول باعث اغوا شدن به خوردن در افراد می شود، مخصوصا غذاهای راحت ( فست فودها، غذاهای آماده و … ). خوردن این غذاهای پر کالری و پر چربی نیز بی تاثیر نیست. در یک تحقیق مشخص شد خانم هایی که هنگام استرس رو به چنین غذاهایی می آورند استرسشان کم می شود. این نتیجه به لطف دوپامینی است که به واسطه خوردن این غذاها در مغز آزاد می شود. مشکل اینجاست که ما برای رسیدن به دوپامین باید مقدار زیادی غذا بخوریم.

راه حل عملی

چه میل زیادی به خوردن پیدا کنید چه نتوانید حتی لب به غذا بزنید راه حل یکی است: همه ما به آرامش نیاز داریم. گفتنش از انجامش ساده تر است، آموختن اینکه چگونه استرس خود را کاهش دهیم تاثیر بسیاری روی واکنش اشتهایمان به چنین وضعیتی دارد.

اگر هنگام استرس تمایل به پرخوری دارید سعی کنید پاکت چیپسی که می خواهید بخورید را با چیزی غیر خوراکی عوض کنید، مثلا با دوستی تماس بگیرید که مدتی است با او صحبت نکرده اید. حتی می توانید تمرین نفس عمیق یا بیرون رفتن و پیاده روی را امتحان کنید.

و اگر متوجه شدید اشتهایتان را از دست داده اید، بهتر است برای خود برنامه ریزی کنید که چه چیز را چه وقت و به چه اندازه میل کنید.

به طور کلی هر زمان بحث کنترل استرس پیش آمد، بهتر است داخل همان کارهای روزانه رویش کار کنید، و اجازه ندهید به حدی برسد که دیگر از کنترل خارج شده باشد.

یک نکته: روز خود را اینگونه شروع کنید. وقتی بیدار شدید چند دقیقه ای را مشغول کاری شوید که واقعا از آن لذت می برید، مانند مدیتیشن، کشیدن بدن. وقتی اولین کار روزمان رفتن سراغ گوشی همراه باشد، به راحتی در را به روی استرس گشوده ایم. وقتی از قبل خود را آرام کرده باشید مقدار استرسی که ممکن است تجربه کنید کمتر می شود.


ADS

ADS



منبع

پاسخ دهید