واکنش عضو هیات مدیره انجمن شاعران ایران به تندخویی هواداران قطعه «کجایی» چاوشی + عکس

0

“دقیقا کجایی اخلاق؟!”

از سیاست که بگذریم، نمی‌دانم چرا در ساحت‌های دیگر هم گاه این‌قدر بی‌حوصله و پرخاشگر شده‌ایم! حتی در وادی هنر که جا دارد از بداخلاقی‌های رایج در ساحت‌های دیگر مبرا باشد.

اخیراً استاد حسام الدین سراج ضمن گفت و گویی، برای انتقاد از برخی سهل انگاری‌ها در متن آثار پرطرفدار موسیقی، شاهد مثالی آوردند. انصافاً شعر مورد اشاره ایشان هم واقعاً ضعیف است.

اما خواننده‌ای که آن را اجرا کرده، از محبوب ترین چهره‌های هنری روزگار ماست و دست بر قضا خود من هم از دوستداران صدا و موسیقی خاص و منحصر به فرد این خواننده پاپ ایرانی هستم.

از آنجا که نزد مخاطب عام، غالباً صدا و آهنگ بیشتر از متن اثر جاذبه دارد، گاه پیش می‌آید که همه، متوجه ضعف ساختار ترانه نباشند.

ولی اهل فن که حق دارند این ضعف‌ها را ببینند. من هم به دلیل علاقه ای که به سبک کار این خواننده دارم، بارها شده که با خود گفته‌ام کاش ایشان در انتخاب ترانه، دقت و مشورت بیشتری کنند.

اما اینکه به محض هر انتقاد، برخی هواداران آن خواننده، به منتقدان اهانت و فحاشی کنند، فاجعه است!

خاصه آنکه شخص منتقد، چهره‌ای چون جناب سراج باشد که هم در موسیقی اصیل ایرانی و هم در شعر، صاحب نظرند.

ضمن آنکه نقد ایشان اصلا متوجه خواننده محترم نبوده و به متن اشاره داشته‌اند.

پس این همه عصبانیت و پرخاش، آن هم به بهانه علاقه به شخص خواننده، نه تنها قابل دفاع نیست که نشان از معضل بزرگی در بدیهیات اخلاقی ساحت هنر دارد.

بویژه آنکه همچنان تأکید می‌کنم خواننده مورد علاقه من و برخی اهانت‌کنندگان به استاد سراج باید به قوت و سلامت زبان و مضمون ترانه‌هایشان بیشتر از این بها بدهند.

چرا که صدا و آثار ایشان مورد اقبال فراوان است و می تواند در شکل‌گیری ذائقه و سلیقه مخاطبان تأثیرگذار باشد. پس چه بهتر که شاهد وجه مثبت این تأثیر باشیم، نه وجه منفی آن!

/انتهای پیام/
خبرگزاری میزان: انتشار مطالب و اخبار تحلیلی سایر رسانه‌های داخلی و خارجی لزوماً به معنای تایید محتوای آن نیست و صرفاً جهت اطلاع کاربران از فضای رسانه‌ای منتشر می‌شود.

گیگر:

لینک مطلب

پاسخ دهید