Saturday 3 December 2016

بک لینک شاپ

کد خبر : 65209
تاریخ انتشار : یکشنبه 22 می 2016 - 11:35
0 views بازدید

آموزش رایگان برنامه نویسی جاوا:مفاهیم پایه در زبان جاوا قسمت ۴ , بخش ۱

آموزش رایگان برنامه نویسی جاوا آموزش رایگان برنامه نویسی جاوا:مفاهیم پایه در زبان جاوا قسمت ۴ , بخش ۱ مقدمه:خب دوستان در ادامه قسمت قبلی کامپیوترها  برای ساده‌تر کردن زندگی ما انسان‌ها ساخته شده‌اند. یعنی بجای اینکه ما کاری را بار‌ها و بار‌ها انجام دهیم، فقط یک‌بار روش حل مسئله را می‌نویسیم و آن را در اختیار کامپیوتر قرار می‌دهیم و کامپیوتر آن را بدون […]


آموزش رایگان برنامه نویسی جاوا

آموزش رایگان برنامه نویسی جاوا:مفاهیم پایه در زبان جاوا قسمت ۴ , بخش ۱

مقدمه:خب دوستان در ادامه قسمت قبلی کامپیوترها  برای ساده‌تر کردن زندگی ما انسان‌ها ساخته شده‌اند. یعنی بجای اینکه ما کاری را بار‌ها و بار‌ها انجام دهیم، فقط یک‌بار روش حل مسئله را می‌نویسیم و آن را در اختیار کامپیوتر قرار می‌دهیم و کامپیوتر آن را بدون اشتباه با هر تعداد دفعاتی که ما مشخص کنیم و با سرعت بسیار بالایی انجام می‌دهد. یکی از ساختار‌هایی که در برنامه نویسی کاربرد زیادی دارد، حلقه‌ی تکرار یا به اصطلاح Loop است.

 در ادامه‌ی جلسه‌ی قبل که با ساختار کنترلی if آشنا شدیم، در این جلسه با یکی دیگر از ساختار‌های کنترلی تحت عنوان switch آشنا می‌شویم. ساختار switch مشابه‌ if else چندگانه است. ولی این ساختار تنها برای ارزیابی مساوی بودن یک عبارت با مقادیر گوناگون به کار می‌رود. به کد زیر با تمام دقت نگاه کنید:

 آموزش رایگان برنامه نویسی جاوا
آموزش رایگان برنامه نویسی جاوا

برای نوشتن ساختار سوییچ، ابتدا باید از کلمه‌ی کلیدی switch استفاده کنیم. سپس در مقابل آن یک جفت پرانتز باز و بسته می‌نویسم. بعد از این کار ما باید بدنه‌ی switch را مشخص کنیم. برای این کار از آکولاد‌های باز و بسته استفاده می‌کنیم. (در آموزش‌های قبلی در مورد بدنه‌ی متد‌ها و کلاس‌ها توضیح داده‌ایم). حالا باید case‌هایی را داخل بدنه‌ی switch بنویسیم. اگر بخواهیم case را در فارسی معنی کنیم، بهترین معنی واژه‌ی گزینه است. یعنی ما باید در داخل بدنه‌ی switch گزینه‌هایی را برای مقایسه با کلید اصلی بنویسیم. همانطور که در تصویر مشخص شده است، کلید ما مقداری است که در داخل پرانتز مقابل switch نوشته می‌شود. case‌های ما که به هر تعدادی می‌تواند باشد، از ابتدا یکی یکی با کلید اصلی مقایسه می‌شود و هرکدام از گزینه‌ها (case‌ها) که برابر با کلید اصلی بود، اجرا می‌شود. در کد از کلمه‌ی کلیدی دیگری با نام break استفاده شده است. کاربرد break به این صورت است که هرگاه مقدار یک case با کلید اصلی برابر شد و آن case اجرا شد، بعد از پایان کد‌های نوشته شده مربوط به گزینه‌ی مورد نظر، برنامه از ساختار switch خارج می‌شود و دیگر کد‌های مربوط به case‌های اجرا نمی‌شود. توجه داشته باشید که ما می‌خواهیم از بین چند گزینه فقط گزینه‌ای که با کلید اصلی برابر است را پیدا کنیم. بنابراین بعد از پیدا کردن گزینه‌ی مورد نظر و اجرای دستورات آن، دیگر نیازی نیست که سایر case‌ها اجرا شوند و باید از ساختار switch خارج شویم. اگر break را ننویسیم، تمام case‌ها یکی پس از دیگری اجرا می‌شود و خروجی برنامه‌ی ما یک چیز نامعلوم می‌شود. در آخر از یک کلمه‌ی کلیدی دیگری به نام default استفاده شده است. کاربرد default برای این است که فرض کنید تمام مقادیر case‌های ما با مقدار کلید اصلی برابر نباشند، در این صورت اگر default نباشد برنامه‌ی ما هیچ خروجی‌ای ندارد. ما می‌توانیم در default پیغامی را بنویسیم تا اگر مقادیر case‌های ما با کلید اصلی برابر نبودند، به کاربر نمایش دهد و برنامه‌ی ما بدون خروجی باقی نماند.

حالا می‌خواهیم با یک مثال بسیار ساده کاربرد ساختار سوییچ را آموزش دهیم. در این مثال ما مقدار ۱۰ را برای کلید اصلی در نظر می‌گیریم. به کد زیر دقت کنید:

 آموزش رایگان برنامه نویسی جاوا
آموزش رایگان برنامه نویسی جاوا

همانطور که در کد مشخص است ما یک متغیر با نام num از نوع Integer (عدد صحیح) تعریف کرده‌ایم و مقدار آن را صفر در نظر گرفته‌ایم. سپس ساختار switch را نوشته‌ایم. متغیر num را برای کلید اصلی در نظر گرفته‌ایم. یعنی قرار است که ما case‌های داخل بدنه‌ی سوییچ را با متغیر num مقایسه کنیم و اگر هرکدام از case‌ها که مقدار آن با مقدار متغیر num برابر بود، کد مربوط به آن case اجرا می‌شود و سپس برنامه از ساختار switch خارج می‌شود.

برای مقدار دهی case‌ ها ابتدا کلمه‌ی کلیدی case را می‌نویسیم و سپس یک فاصله (space) می‌دهیم و بعد مقدار مورد نظرمان را در جلوی آن می‌نویسیم. مثلا اولین case ما مقدار صفر دارد. دومی مقدار یک و سومی مقدار دو دارد. توجه داشته باشید که ۰, ۱, ۲ مقادیر case‌های ما هستند و به اشتباه فکر نکنید که case‌ها دارای شماره هستند. بعد از اینکه ما مقدار یک case را مشخص کردیم، در مقابل آن یک دو نقطه قرار می‌دهیم و سپس در مقابل آن یا در خط پایین آن دستورات مربوط به case را می‌نویسیم.

در این برنامه اولین case ما مقدار صفر دارد. مقدار این case با کلید اصلی مقایسه می‌شود. آیا مقدار آن با کلید اصلی یکسان است؟ بله. بنابراین کد مربوط به این case اجرا می‌شود. یعنی پیغام: Good Luck در خروجی استاندارد چاپ می‌شود و سپس از ساختار switch خارج می‌شود و دیگر case‌های بعدی اجرا نمی‌شوند. حالا می‌توانید به عنوان تمرین مقدار متغیر num را تغییر دهید تا خروجی‌های متفاوت آن را ببینید.

ساختار تکرار for

حلقه‌ی for پرکاربردترین حلقه در جاوا است. شاید بتوان برنامه‌هایی را که با ساختار for پیاده‌سازی می‌کنیم را با سایر حلقه‌های دیگر بنویسیم. اما هرکدام برای کار خاصی طراحی شده‌اند و بهتر است با توجه به شرایطی که در برنامه به وجود می‌آید، ساختار مناسب را انتخاب کنیم. شرط انتخاب حلقه‌ی for این است که ما تعداد دفعات تکرار حلقه را از قبل بدانیم. فرض کنید می‌خواهیم یک عملیات را ۱۰ مرتبه اجرا کنیم. بنابراین بهتر است که از ساختار for استفاده کنیم. ساختار کلی for به صورت زیر است. با دقت به کد نگاه کنید:

 آموزش رایگان برنامه نویسی جاوا
آموزش رایگان برنامه نویسی جاوا

همانطور که در کد فوق مشاهده می‌کنید ساختار بسیار ساده‌ای دارد. ابتدا کلمه‌ی کلیدی for را می‌نویسیم و بعد یک جفت پرانتز باز و بسته قرار می‌دهیم. چنانچه می‌بینید در داخل پرانتز ما سه قسمت جداگانه وجود دارد که هر قسمت با یک سمی‌کالن (;) از هم جدا می‌شوند. همانطور که قرار است حلقه‌ی ما به تعداد ۱۰ بار اجرا شود، پس نیاز به یک شمارنده دارد که با هر بار اجرای حلقه مقداری به شمارنده‌ی ما اضافه یا کم شود. (مقداری که باید اضافه یا کم شود توسط برنامه نویس مشخص می‌شود). مثلا در برنامه‌ی ما مقدار شمارنده در هر بار اجرای حلقه یک واحد اضافه می‌شود. (در مورد ++i در ادامه‌ی همین آموزش توضیح می‌دهیم). قسمت دوم شرط حلقه است. شرط حلقه‌ی ما این است که تا زمانی که مقدار متغیر i به ۹ نرسیده است، این حلقه ادامه داشته باشید و زمانی که به ۹ رسید دیگر حلقه ادامه پیدا نکند و از ساختار for خارج شود. قسمت سوم هم گام حرکت شمارنده است. یعنی شمارنده‌ی ما چگونه تغییر کند. مثلا در برنامه‌ی ما در هر بار اجرای حلقه یک واحد به شمارنده اضافه می‌شود تا به عدد ۹ برسد. ممکن است در یک برنامه‌ی دیگر بجای یک واحد، دو واحد و یا سه واحد به شمارنده اضافه شود یا ممکن است که از مقدار شمارنده کم شود. بنابراین تغییر شمارنده بستگی به برنامه‌ای است که در حال نوشتن آن هستیم.

عملگر ++

در مورد گام حرکت شمارنده نکته‌ای است که باید بسیار به آن دقت کنید. ما می‌توانیم یک متغیر را به صورت ++i یا i++ بنویسیم. یعنی علامت ++ (plus plus) یکبار در سمت راست متغیر قرار دارد و بار دیگر در سمت چپ آن. این عملگر باعث افزایش یک واحد در متغیر می‌شود. در بعضی از مواقع سمت راست یا چپ نوشتن عملگر ++ تغییری در برنامه ایجاد نمی‌کند. اما مفهوم آن را باید بدانید.

نتیجه گیری:کاربران عزیز و گرامی به انتهای مطلب برنامه نویسی جاوا:مفاهیم پایه در زبان جاوا  رسیدیم,  اگر عملگر ++ را در سمت راست متغیر بنویسید: یعنی ++i، مقدار متغیر i ابتدا در برنامه استفاده می‌شود و بعد یک واحد به مقدار متغیر اضافه می‌شود. اما اگر عملگر ++ را در سمت چپ متغیر بنویسید: یعنی i++، ابتدا به متغیر

 

 آموزش رایگان برنامه نویسی جاوا
آموزش رایگان برنامه نویسی جاوا

یک واحد اضافه می‌شود و بعد در برنامه استفاده می‌شود. برای روشن شدن این مسئله به مثال بالا دقت کنید.

 گردآوری:آموزش دات نت

لینک مطلب

منابع : ناموجود
نویسندگان : ناموجود
چه امتیازی می دهید؟
5 / 0
[ 0 رای ]

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
انتشار یافته : 0 در انتظار بررسی : 1
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.


تبليغات تبليغات تبليغات تبليغات