Monday 5 December 2016

بک لینک شاپ

کد خبر : 76956
تاریخ انتشار : پنجشنبه 23 ژوئن 2016 - 8:54
0 views بازدید

جنون تجربه کردن دارم/بازیگر خوبی نمی‌شوم

گیگر: به خاطر مسائل مالی این تجربه‌ها را داشتید یا تفنن؟ فقط برای تجربه بود. برای این‌که به خودم بفهمانم من از کار کردن نمی‌ترسم. من همه جور کاری را تجربه کردم فقط خلاف نکردم.(می‌خندد) کارهای سنگین یدی انجام می‌دادم. مثل؟ یک وسیله سنگین را به کمک جرثقیل و هفت نفر دیگر بلند می‌کردیم. علاوه بر آن من در دو یا سه کارخانه دیگر هم […]

گیگر:

به خاطر مسائل مالی این تجربه‌ها را داشتید یا
تفنن؟

فقط برای تجربه بود. برای این‌که به خودم بفهمانم من از کار
کردن نمی‌ترسم. من همه جور کاری را تجربه کردم فقط خلاف نکردم.(می‌خندد) کارهای
سنگین یدی انجام می‌دادم.

مثل؟

یک وسیله سنگین را به کمک جرثقیل و هفت نفر دیگر بلند می‌کردیم.
علاوه بر آن من در دو یا سه کارخانه دیگر هم کارگری کردم فقط نگفتم که مهندس برق
هستم و باید یک شغل خوب به من بدهید.

این تجربه‌ها چقدر به نوشتن و اجرای شما کمک
کرد؟

بسیار زیاد. نوشتن طوری نیست که تو بدون تجربه در گوشه‌ای بنشینی
و بنویسی یا بی‌خبر از جامعه‌ات اجرا کنی.
تو باید زندگی کنی،مردم را بشناسی و دغدغه‌های مردم را بفهمی. این مردم، خود ما
هستیم. قرار نیست کسی از مریخ بیاید و راجع به کار تو نظر بدهد بنابراین تو باید
این مردم را خیلی خوب بشناسی.

پس با این تفاسیر فیلمنامه‌نویس خوبی هم می‌توانید
بشوید؟

برنامه هایی برایش دارم اما هنوز معلوم نیست.

دوست دارید این اتفاق در سینما بیفتد یا
تلویزیون؟

زیاد مهم نیست، هرکدام که پیش بیاید.

بعد از «خندوانه» به یک‌باره با حجم زیادی از
محبوبیت مواجه شدید و حالا نگاه‌های زیادی به سمت شماست. در زمان حاضر نکته‌ای که
وجود دارد این است که با وجود فضای مجازی کنار آمدن با محبوبیت و شهرت بسیار سخت
شده و افراد به خودشان اجازه می‌دهند هر سوالی از هنرمند مورد علاقه‌شان بپرسند یا
هر حرفی را بزنند. شما چطور با این فضا کنار می‌آیید؟

برای من تعداد واکنش‌های مثبت بسیار بیشتر از واکنش‌های
منفی است. من اسم کسانی که در فضای مجازی توهین و فحاشی می‌کنند را مریض نمی‌گذارم،
همان‌طور که اسم این فضا را فضای مجازی نمی‌گذارم. این فضا کاملا حقیقی است. فقط
آدم‌ها پشت یک
PROFILE PICTORE می‌توانند
مخفی شوند، همین! ساده‌اش این است که اگر تو با کسی رودربایستی داشته باشی با او
رو در رو حرف می‌زنی، یا برایش می‌نویسی؟ یا تلفن می‌کنی؟ قطعا وقتی پای واسطه‌ای
درمیان باشد تو راحت‌تر حرف‌هایت را می‌زنی. کسی که در فضای مجازی به یک آدم
شناخته شده هزار حرف نامربوط بزند در خیابان حداقل واکنشی که در مواجهه با او نشان
می‌دهد این است که دیدمت و چون دوستت ندارم هیچ عکس‌العملی نشان نمی‌دهم و رد می‌شوم.
به همین خاطر می‌گویم که فضا مجازی نیست. آدم‌ها می‌توانند با قرار گرفتن پشت
فیلتری خود واقعی‌شان را نشان بدهند در واقع رفتار رو در رو با آن فرد معروف در
خیابان و رد شدن از کنارش یک رفتار مجازی و تعارف است. آن آدم همین است که در شبکه‌های
اجتماعی واکنش‌های خود را علنی بروز می‌دهد. به طور مثال در صفحه مرحوم مهرداد
اولادی بعد از مرگ هادی نوروزی یک نفر کامنت گذاشته بود: «کاش به جای هادی تو می‌مردی!»

و این به نظرم نشان می‌دهد چه بعد وحشیانه در
وجود آن فرد بوده است که باعث شده این کامنت را بگذارد.

نمی‌شود اسم این رفتار و آرزو را وحشی‌گری دانست به نظر من
این وحشتناک است. اعتراض من فقط این است که متاسفانه ما برای حرفی که از دهانمان
بیرون می‌آید و می‌نویسیم ارزش قائل نیستیم. فکر می‌کنیم حرف باد هواست در صورتی
که این طور نیست همین تفکر باعث بروز حجم چک‌های بی محل شده است چون آدم‌ها به
حرفشان پایبند نیستند. من از صفحه مجازی که دارم لذت می‌برم زیرا افراد مختلفی
هستند که نظر تو را می‌خوانند و نهایت واکنشم به این ماجراها این است که اگر
کامنتی باشد که احساس کنم پدر و مادرم آن را بخوانند ناراحت می‌شوند آن را پاک می‌کنم.
در کل نمی‌توانم به آدم‌ها بگویم که به زور از کاری که می‌کنم لذت ببرید و لطفا من
را دوست داشته باشید.

این را قبول دارم اما وقتی فضای مجازی ما جایی
برای فحاشی شده به نظرم خیلی خطرناک است و شما نمی‌توانید این‌قدر منطقی به آن
نگاه کنید.

فضای مجازی یک تریبون در اختیار افراد قرار داده است که
اظهارنظر کنند حالا این‌که افراد اظهارنظرشان را چقدر محترمانه بیان می‌کنند به
شخصیت آن‌ها برمی‌گردد و من نمی‌توانم کاری انجام بدهم. اتفاقا این جالب است که تو
از مجموعه نظرات یک کامنت خوبی دریافت کنی مثلا ممکن است کسی بنویسد:« من از تو
بدم می‌آید چون لحن تو این ایراد را دارد» ممکن است واقعا حق با او باشد. من در
جریان برنامه « لباهنگ» دو یا سه کامنت شاهکار داشتم که باعث برد من شدند حالا
ممکن است با لحن بدی گفته باشند اما وقتی رفتم و اجرای خودم را دیدم متوجه شدم که
حق با آن‌هاست. کاش می‌شد همه کامنت‌ها را خواند.

در جریان «لباهنگ» و حذف قطعه‌های شرکت‌کننده‌ها
شما تنها کسی بودید که شجاعت به خرج دادید و اظهارنظر کردید و گفتید که نگذاشتند
قطعه‌ای که می‌خواهم را بخوانم.

موضوع شجاعت نبود. اشکان خطیبی مصاحبه نکرد و دوست نداشت
راجع به این موضوع صحبت کند.این انتخاب حق طبیعی اوست و مطمئنم اگر مصاحبه می‌کرد
حرف‌هایی شبیه به من می‌زد. ارشا اقدسی برای مصاحبه سراغش نرفتند. من هم حرف بدی
نزدم که گفتنش نیاز به شجاعت داشته باشد.

شما گفته بودید که تلویزیون جلوی اجرای من را
برای خواندن این قطعه گرفته است و قطعا این ریسکی بود که دیگران نکردند.

من جز حقیقت نگفتم. من اعتراضم به تلویزیون و این‌که چرا
قطعه‌ها در وزارت ارشاد مجوز می‌گیرند اما در تلویزیون نمی‌گیرند نبود اعتراضم به
چیز دیگری است که اسمش را درد دل می‌گذارم. من از خانواده تلویزیون هستم و می‌توانم
این حرف‌ها را بزنم. حرف من این بود اگر کاری مجوز نمی‌گیرد بگویند چه دلیلی دارد
که من دفعه آینده آزمون و خطا نکنم و این پیشنهاد اشتباه را ندهم.

اما همکاران شما درباره همین موضوع هم مصاحبه
نکردند و می‌گفتند دنبال دردسر نیستند.

من چیزی را که فکر می‌کنم درست است می‌گویم. از آن طرف شاید
مدیران هم حق داشته باشند و برای کارشان دلیل موجه دارند قرار نیست تمام
پیشنهادهایی را که می‌گیرند قبول کنند و جواب آن‌ها چیزی باشد که من می‌خواهم.
شاید من اشتباه می‌کنم. اگر در رسانه گفتم برای این بود که مردم خروجی را می‌بینند
و نمی‌خواهم قضاوت بدی در موردم بشود؛ این حق طبیعی من است. من مقتضیات و تمام
گرفتاری‌های تلویزیون و بچه‌های این مدیوم را می‌شناسم، با چند نفر از اهالی شورای
نظارت رفیق هستم و در روزهای اجرای «لباهنگ» با آن‌ها تلفنی صحبت کردم زیرا برای
آن یک میلیون رای که مردم در اجرای دوم به من دادند ارزش قائل بودم. من می‌توانستم
دستم را تکان ندهم و هرچیزی را گفتند قبول کنم اما می‌خواستم به بهترین شکل ممکن
این اتفاق بیفتد. ایده‌های مختلفی برایش وجود داشت اما این چیزهایی بود که شاید من
در انتخاب‌هایم اشتباه کردم. حرف من این است که توضیح روشن‌تر به ما می‌توانست ما
را از این آزمون و خطا نجات بدهد.

شما که خودتان را بچه تلویزیون می‌دانید مدیریت
حال حاضر تلویزیون را چطور ارزیابی می‌کنید. چه سیاستی وجود دارد که به نظرتان به
کلیت ضربه می‌زند؟

به نظر من اشکال از مدیریت نیست. یکی از مشکلات فعلی حوزه
مالی است. من چند وقت پیش حرفی شنیدم که جهانم با آن عوض شد و آن این بود: « پول
خوشبختی نمی‌آورد اما نبودنش بدبختی می‌آورد» تلویزیون درست با همین میزانسن دست
به گریبان است. زمانی من می‌توانم در مورد مدیریت قضاوت کنم که زیرساخت‌ها و
مبناهایی که شما بر آن پایه می‌توانید مدیریت کنید فراهم باشد.

اما در اغلب موارد ضعف برنامه‌ها به پول
ارتباطی پیدا نمی‌کند و برمی‌گردد به اعمال‌نظرات سلیقه‌ای و فشارهای تلویزیون به
برنامه‌سازان مثل اتفاق و سنگ‌اندازی که برای «خندوانه» رخ داده است.

شما اسمش را می‌گذارید سنگ‌اندازی، نظر من این نیست، من این
موضوع را در هر دو برنامه «رادیو هفت» و «صدبرگ» تجربه کردم. یک آلبوم موسیقی به
وزارت ارشاد می‌رود و مجوز می‌گیرد اما ارشاد این مجوز را می‌دهد نه تلویزیون. این
دو نهاد مختلف هستند و دو شورای نظارت متفاوت دارند و طبیعتا با توجه به میزان
مخاطبانشان سختگیری‌های متفاوت دارند. تلویزیون خطوط قرمز خودش را دارد. ما در
تلویزیون کار می‌کنیم و می‌خواهیم با رعایت این چهارچوب‌ها کار کنیم. من آدم قانون‌گریزی
نیستم فقط می‌گویم قانون را به من معرفی کنید تا من آن را رعایت کنم. هنگامی که
کتابم را به وزارت ارشاد بردم تا مجوز بگیرد کوچک‌ترین نگرانی برای مجوز گرفتن
نداشتم زیرا در ابتدا مجوزش را از تلویزیون گرفته بودم مثل این است که در فینال
جام جهانی فوتبال بازی کنی بعد بگویند با مالدیو هم بازی کن، این دیگر برای من یک
شوخی است.

برای سال95 چه برنامه‌ای دارید؟

من برنامه هایی دارم که دلم می‌خواست در طول این سال‌ها
انجام بدهم اما بنابر دلایل مختلفی به تعویق افتادند. همیشه آن کارها برای من در
اولویت هستند مثل منتشر کردن یک‌سری آثار مکتوب و صوتی که به نوعی یک نمایشنامه‌خوانی
رادیویی است و چهره‌های خوبی هستند که نوشته‌های من را می‌خوانند. این مهم‌ترین
برنامه امسالم است که دلم می‌خواهد هرچه سریع‌تر به انجام برسد. دیگری این‌که دوست
دارم در یک‌سری کارها بازی کنم و چیزهای مهمی است که دلم می‌خواهد آن‌ها را مکتوب
سازم و امیدوارم فرصتش پیش بیاید. یک سریال تلویزیونی هم می‌خواهم بنویسم زیرا
تعریف من در تلویزیون مشخص و معلوم است که چه کاره هستم.

یعنی دیگر در سریالی بازی نمی‌کنید؟

قصد ندارم بازی کنم مگر در کاری که خودم آن را نوشته باشم.
البته که هیچ چیز غیرقابل پیش‌بینی نیست اما فردا را نمی‌توان پیش بینی کرد. در
پایان سال94 و اوایل سال 95 پیشنهادهایی وجود داشت که علاقه‌ای به آن نداشتم من
ظرفیتی دارم که خودم نشناختم اما عده‌ای نشانم دادند مثل هدایت هاشمی. او روزی
حرفی به من زد که به نظرم تکلیف خیلی چیزها را برایم روشن کرد. هدایت گفت من
بازیگری هستم با یک‌سری ویژگی‌های مشخص، اگر در فیلمی نگاه دلبرانه‌ای به پارتنرم
بیندازم ممکن است مردم بگویند این کار را نکن! پس من این را در خودم شناختم و از
این دست انتخاب‌ها نخواهم داشت. همین جمله برای من کافی بود که بگردم دنبال
چیزهایی که مثل هدایت خودم را بشناسم و بدانم که چه کاری انجام بدهم. بنابراین
بودن کنار کسی مثل هدایت هاشمی کلاس درس است. من معاشرت‌های شغلی‌ام را محدود می‌کنم
و با کسانی رفت‌وآمد می‌کنم که از آن‌ها یاد می‌گیرم.

یعنی در حوزه خودتان آدم رفیق بازی نیستید؟

چند دوست دارم که رفیق‌های صمیمی من هستند. در محیط کار
رفاقت می‌کنم و برایشان احترام قائل هستم اما شاید آدرس خانه من را هم بلد نباشند.

در بخشی از مصاحبه گفتید در خودتان ظرفیت
بازیگری را پیدا نکردید، در اجرا چطور؟

پیدا کردم.

امسال به اجرای روتین فکر می‌کنید؟

ترجیحا نه. فعلا اجرای روتین من در برنامه «صدبرگ» است. چند
پیشنهاد از چند شبکه دارم که اگر خواسته‌های من برآورده بشود در آن‌ها حضور خواهم
داشت.

این خواسته‌ها به محتوای برنامه برمی‌گردد؟

صددرصد. من هرگز در دفتری بحث مالی نداشتم. شش سال است که
با منصور ضابطیان و محمد صوفی کار می‌کنم یک خط قرارداد با آن‌ها ننوشتم به خاطر
این‌که من آدم‌های خودم را می‌شناسم. من بحث مالی تا به امروز با هیچ‌کسی نداشتم و
هرچه بوده مربوط به بحث محتوایی و شکل حضور من است. بدم می‌آید یک نفر فکر کند
همین که مردم یک نفر را دوست دارند و ما آن فرد را به برنامه بیاوریم خوب است. من
اصلا از این کارها نمی‌کنم. به نظرم این نوعی از «فاحشه‌گری» و «خودفروشی» است.

چرا؟ این کار که رایج است؟

کسانی که توانسته‌اند این کار را بکنند حتما توانسته‌اند خودشان
را متقاعد کنند. می‌خواهم حضورم تعریف داشته باشد. من برای هیچ اجرای ارگانی روی
صحنه نرفتم زیرا آدم این کار نیستم و نمی‌خواهم هیچ وقت این کار را بکنم، گرچه پول
خوبی دارد.

شما از آن دسته آدم‌هایی هستید که کیفیت بسیار
برایتان مهم است؟

صددرصد. تازه با این همه اصرار بر کیفیت گاهی هم دچار آزمون
و خطا هستم. در واقع همه ما این‌طور هستیم زیرا گاهی مسائلی تحت کنترل ما نیست.

منتظر چه کار جدیدی از شما باشیم؟

یک برنامه برای شبکه دو دارم البته طرحش مربوط به سال گذشته
است که امسال روی آنتن می‌رود. یک برنامه کمدی-فانتزی- عروسکی است که من در آن‌جا سرپرست
نویسندگان بودم. این کار تجربه خوبی بود و به آن چیزهایی که باید یاد بگیرم اضافه
کرد.

سیاست جدیدی را آقای سرافراز در نظر دارند مبنی
بر این‌که مجریانی که از تلویزیون دور بودند برگردانند، شما با این سیاست چقدر
موافق هستید؟

روزگای تلویزیون بی‌رقیب‌ترین بود و بدون ماهواره و تلگرام
و اینستاگرام پیش می‌رفت. یکی از اعضای خانواده مردم بود از یک‌جایی به بعد کمرنگ
شد، من فکر می‌کنم که تلویزیون باید هر تلاشی بکند تا مخاطب خودش را پس بگیرد اما
به قول ضرب‌المثل قدیمی «هرچقدر پول بدهی همان‌قدر آش می‌خوری» تا مساله مالی حل نشود شما نمی‌توانید از
آقای سرافراز و نه هیچ فرد دیگری توقع داشته باشید که معجزه کند. معجزه در صورتی
رخ می‌دهد که تمام چیزهایی که با هم در طول مصاحبه صحبت کردیم فراهم شود. شاید به
صورت مقطعی افرادی که از تلویزیون دور بودند بتوانند مخاطب را به تلویزیون
برگردانند اما باید فکر بعد آن هم باشیم. شما وقتی مهمان دعوت می‌کنید باید به فکر
مقتضیات پذیرایی آن باشید. بسیاری از شبکه‌های ماهواره‌ای که توانسته‌اند مخاطبان
تلویزیون را مال خود کنند هنوز کارشان را شروع نکردند فقط کافی است حق پخش مسابقات
فوتبال را بخرند آن وقت باید دید که چه می‌شود. تلویزیون باید منتظر 10 قدم آینده
هم باشد منتها تا پول نباشد کار به‌جایی نمی‌برد.

…..

اميرعلي نبويان خود را بيش از هرچيز نويسنده
مي‌داند و اين را با تاكيد خاصي در مصاحبه چندبار تكرار مي‌كند. كتاب قصه‌هاي اميرعلي
اولين بار در آذر ٩١ توسط انتشارات نقش و نگار به چاپ رسيد.

در پشت جلد اين كتاب چنین نوشته است:

کتاب «قصه‌های امیرعلی»، نخستین اثر:

من امیرعلی نبویان هستم. متولد دوم فروردین
هزار و سیصد و پنجاه و نه. فارغ‌التحصیل رشته مهندسی برق از دانشگاه صنعتی مازندران.
این قصه‌ها -شکر خدا- «اتو بیوگرافی» نیستند و تمامش ساخته این ذهن مشوش ژولیده است!
امیدوارم که دوستان، آن‌چه را که قلم نحیف و سواد خفیف بنده مرتکب شده، به بزرگواری
ببخشند. راستی، قصه‌ها ادامه دارد…
منصور ضابطيان هم مقدمه‌اي براي نبويان
در يكي از جلدهاي اين مجموعه نوشته كه در آن آمده است: منصور ضابطیان مجری برنامه
رادیو هفت در مقدمه جلد دوم مجموعه قصه‌های امیرعلی می‌نویسد:

«جمعه شبی، در اوایل پاییز 1389، رادیو هفت
دو ماهی است که متولد شده. سرخوش از ایده‌ای که دارد روز به روز پیش می‌رود، با
چند نفر از بچه‌ها در منزل آقای مسعود فروتن جمع شده‌ایم. در نیمه‌های مهمانی، پسر
جوانی هم به ما اضافه می‌شود که ظاهرا اسمش «امیرعلی» است؛ خواهرزاده صاحبخانه.
مسعود فروتن او را معرفی می‌کند و می‌گوید علاقه‌مند به نویسندگی است. دنیا دور
سرم می‌گردد. دوباره یک علاقه‌مند نویسندگی که باید با او سروکله زد، کتاب لغت دستش داد، به او
گفت که فعل و فاعل چیست و… لبخند می‌زنم و جدی‌اش نمی‌گیرم. راستش قیافه‌اش هم
به همه جور شغلی می‌خورد الا نویسندگی…

…آقای فروتن، امیرعلی را به دفتر برنامه می‌آورد و
این‌بار رسما می‌خواهد که او را در جمع نویسندگان بپذیریم. احترام آقای فروتن آن‌قدر
هست که درخواستش را بپذیریم. گرچه پیش‌بینی‌ام این است که امیرعلی چند روزی در جمع
ما می‌ماند و بعد خودش خود به‌خود حذف می‌شود. آن هم این امیرعلی که من می‌بینم!
اوایل آذرماه، امیرعلی رسما به جمع ما می‌پیوندد. گوشه‌ای می‌نشیند و لبخند می‌زند.
چای می‌خورد و… امیرعلی می‌رود و چند روز بعد با قصه‌های امیرعلی بر می‌گردد. قصه‌اش
را می‌خواند و من می‌خندم… می‌خواند و می‌خندم… می‌خواند و کف زمین می‌افتم
.»

منبع: خبرگزاری صبا



لینک مطلب

منابع : ناموجود
نویسندگان : ناموجود
چه امتیازی می دهید؟
5 / 0
[ 0 رای ]

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
انتشار یافته : 0 در انتظار بررسی : 2
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.


تبليغات تبليغات تبليغات تبليغات